Aftellen in/is een wisselvallige tijd

geplaatst in: Africa Mercy | 11

Wisselvallig omdat het regenseizoen gestart is. Zo’n 2 weken geleden is begonnen met een serieuze stormbui. Ik had een avonddienst en in het ziekenhuis hebben we geen ramen. Toen ik na mijn werk nog even naar de diningroom ging om wat te drinken zag ik de regen tegen de ramen kletteren. Op dek 7 waren heel veel mensen aan het kijken en ik ging daar ook heen. Wat een harde wind, veel regen en onweer! Mijn eerste regenbui sinds afgelopen november was een feit. Wij bleven aardig droog omdat er boven nog een dek is. Gelukkig regent het niet gelijk vaak. Eigenlijk gister pas voor het eerst dat het ook overdag heeft geregend en vandaag was het weer stralend blauw.

donkere lucht

Maar ook wisselvallig omdat je toch met gemengde gevoelens weggaat. Het is het dagelijks gesprek van de dayworkers. Geven afscheidscadeautjes of vragen welke kleur je mooi vind (dan volgt er vast nog iets). Afscheid nemen van de dayworkers waar je zo nauw mee samen hebt gewerkt en een band mee hebt opgebouwd. Maar ook terugblikken op een mooie tijd met elkaar waarin we veel voor onze medemens hebben kunnen betekenen. Vandaag zijn de laatste operaties voor deze outreach gedaan. Afgelopen week zijn alleen eenvoudige ingrepen uitgevoerd zodat we er zeker van zijn dat de patiënten volgende week het schip kunnen verlaten zonder verdere nazorg in een ziekenhuis nodig te hebben. Omdat het zo rustig is en er soms teveel verpleegkundige zijn krijgen we een special project. Zo moest ik afgelopen maandag de galley helpen. ’s Morgens de containers in om de voorraad te tellen. Wat een hitte daar zeg! En ’s middags werd ons gevraagd te helpen om spullen te verplaatsen in de vriezers…brrr… was ff vergeten hoe koud dat kan zijn. En een andere dag mocht ik statussen scannen. Dit weekend heb ik mijn laatste diensten als verpleegkundige aan boord. Alle andere dagen sta ik ingeroosterd om schoon te maken. En vanaf volgende week start ik met m’n tijdelijke baan in de galley (scheepskeuken). Omdat het ziekenhuis dan echt dicht is krijgt al het medisch personeel een andere taak. Ondertussen ook nog tijd gehad om van boord te gaan en nog van Guinee zelf te genieten.

Hiken op Kassa
Twee weken geleden naar eiland Kassa geweest. Dat is een groter eiland dan Room waar ik wel vaker geweest ben. Kassa is minder toeristisch. We gingen vooral om te hiken. En dat hebben we gedaan. Totaal zo’n 6u gelopen. Alleen tussen de middag bij een strandje gestopt om te lunchen en even een duik te nemen en toen we bij het eind van het eiland gekomen waren hebben we bij een strandje even gerust. We hebben veel tijd genomen voor de mensen in de dorpjes, spelen met de kinderen, bij een wasplaats geholpen met de was doen, best zwaar werk hoor zo’n wasplaat. Verder een mooi , lang, groen eiland met diverse (privé)strandjes.

kustlijn van Conakry waar de varkens in lopen

Mercy Ministrie
Vanwege demonstraties ging de Mercy Ministrie naar het weeshuis niet door. ’s Morgens vroeg waren ze al met stenen aan het gooien op de weg waar we over moesten. Jammer. In plaats daarvan met Anne zo’n 2 uur gewandeld, eerste stuk langs de kust en door de stad weer terug. Zie foto…dat is iets wat ik niet ga missen.

Lang weekend
Afgelopen weekend samen met Frida naar BelAir geweest. Een strandplaats zo’n 4-6u rijden hiervandaan. We wilden niet te toeristisch doen dus hadden hangmatten meegenomen om in te slapen. We ontmoeten er een muzikant (Ibrahim) die ons hielp de weg te wijzen. We wisten dat er een patiënt bij BelAir woont dus vroegen we hem of hij hem kende. Dat was niet het geval, maar vervolgens vroeg hij rond en was er iemand die het wel wist. Ousmane zelf was er niet, maar zijn moeder en zussen waren erg blij ons te zien. We kregen gelijk een Afrikaanse maaltijd (gelukkig overheerste de vis niet). Daarna hebben we een heel eind gelopen naar onze eerste overnachtingsplaats: een hutje op het strand. Eigenlijk een campingplaats. De eigenaar was er niet en konden ze ook niet vinden maar we mochten er slapen alleen kon het toiletgebouw  niet geopend worden. Geen douche, toilet en elektriciteit. Dus moesten we het maar traditioneel doen…lees in de buitenlucht… Ook was er niets te eten of te drinken en de man die ons er gebracht had ging eten en drinken halen in het dorpje. Wat erg ver was omdat het hoog water was en dan was de campingplaats moeilijk te bereiken vanuit het dorpje. Ondertussen genoten wij van de ondergaande zon en later de prachtige sterrenhemel. De nacht in de hangmat was goed, niet zo comfortabel als een bed, maar wakker worden met een prachtig uitzicht op zee maakte dat helemaal goed.
We konden pas rond 14u naar BelAir toe als het water wat lager was. Dus hebben we ‘smorgens lekker gezwommen, in de zon gelegen, mango’s gegeten en mango’s gegeten (het is tenslotte mango seizoen). Ibrahim ging weer met ons mee naar de andere kant van het water. Het water was nog redelijk hoog en de stroom was sterk. Gelukkig was er iemand met een bootje die ons veilig en droog aan de overkant bracht. Toen vertelde Ibrahim dat we door Ousmane’s familie weer uitgenodigd waren voor een maaltijd. Dus zijn we daar eerst weer heengelopen. Deze keer was het rijst met saus en staarden een paar vissenogen je aan van de gebakken vissen die er op lagen. Dat was makkelijk te ontwijken. Toen wist Ibrahim wel een mooie plaats voor de volgende nacht…dat was erg ver lopen en toen we daar aankwamen…nee dat was niet wat we wilden. Een verlaten plaats, geen mens te zien, geen plaats voor onze hangmatten. Dus toen maar weer het hele eind terug en hebben we overnacht in onze hangmat onder de luifel van een huiten hutje. ’s Avonds gezongen bij het kampvuur van onze Franse buurman die in zijn Ven een wereldreis aan het maken is. Toilet was traditioneel gebouwd. Gat in de grond achter een rieten scherm en de douche was ook achter een rieten scherm en het water kwam uit een ton waarvan je het kraantje open moest draaien om een straaltje water te krijgen. Ach…weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen. Ook de taxi was weer een hele tour. 6 uur samen op de bijrijdersstoel, en dan nog 7 volwassenen achter ons (het was wel een lange taxi met 2 banken achterin) en zeker 1 meter hoge bagage op de taxi, onderweg stoppen voor 10 zakken kolen, die waren daar goedkoper dan in Conakry, dat kon er ook nog wel bij vast gebonden worden.

verblijf van tweede overnachting

Aftellen naar de sail
Ja en nu is het echt aftellen naar de sail. Het Hope Center gaat dicht, de tenten buiten worden afgebroken, dit weekend komt er een team om te helpen met het opruimen. Die komen in mijn cabin dus moet ik morgen wéér verhuizen!!!  Mensen die niet meevaren maken zich klaar voor vertrek, afscheidsfeestjes worden gepland, zowel met collega’s, dayworkers, vuilnisbelt, kerken, weeshuizen enz. Het zullen vast nog drukke weken worden. Daarover de volgende keer weer meer!

11 Antwoorden

  1. Ha Anneke,

    Jammer dat je” boek”bijna klaar is. De verhalen zijn zo mooi geschreven of je er zelf bij bent als lezer. Geniet nog van de laatste dagen aan boord en van de afrikaanse zon!
    hr gr fam C de Groot

  2. Heej An,

    Wat heb je ons heerlijk laten meegenieten van alle ervaringen die je hebt opgedaan. Jammer hoor dat het bijna voorbij is. Alhoewel je kan er natuurlijk ook gewoon mee doorgaan…..Alleen betwijfel ik of het dan net zo’n boeiend verslag zal worden.
    Want slapen in een hangmat op het strand zie ik hier niet gebeuren, maar misschien een ideetje? Nachtje surfplas, haha?
    Sterkte met afscheid nemen, geniet nog van alle mooie momenten en tot snel!

    Groetjes, Han (en de rest van de familie)

  3. Ha Anneke,

    Wat heb ik weer genoten van dit hoofdstuk uit je “boek”. Wat jammer dat het boek nu bijna uit is! Ik denk als je in Nederland bent, dat je het nog vaak zal herlezen. Een heel goede afscheidstijd hoor! Tot gauw!

    Dick en aline

  4. Hoihoi Anneke,

    Super mooi, wat je nog hebt kunnen zien! Gezellig ook lekker met z´n twee erop uitgetrokken, opnieuw weer een leuk avontuur!
    Veel suc6 he met je baantje in de galley! En hopelijk word je niet zeeziek…
    Ga je weer naar een 6 persoonskamer?
    Sterkte met afscheid nemen, dat het vooral iets moois en waardevols zal zijn.

    liefs Irene

  5. Ha An,

    We zullen je indrukwekkende verslagen en foto’s missen !
    Je hebt ons maanden meegenomen in je dagelijks leven in het hospital en door Afrika!Het was soms of we er zelf bij waren!

    Geniet nog van je laatste weekjes en sterkte bij het afscheid nemen!

    Groetjes van Hans en Conny

  6. Beste Anneke,

    Heel veel sterkte bij het moeten loslaten ,waar je zo intens en met veel liefds mee bezig geweest bent. Heel mooi en dankbaar werk.
    Maar ook heb je mogen genieten van het land en de cultuur met bijzondere verhalen. Een goede reis op weg naar huis en een fijne tussenstop met je vader en moeder.

    Een hartelijke groet van ome Aart en tante Corrie

  7. Het zal erg vreemd zijn om de “aftakeling” van het ziekenhuis mee te maken en de laatste dagen zullen best wel rommelig en weemoedig verlopen, maar ik hoop dat ook nog zult kunnen genieten van de laatste dagen met elkaar. Telkens weer afscheid nemen van mensen waar je lang mee hebt opgetrokken zal ook wel moeilijk zijn en ik wens je ook veel sterkte daarmee!

    Groetjes Maddy

  8. simone (collega)

    Hi anneke
    Veel sterkte met afscheid nemen van alles!
    Geniet er nog maar even van voor je weer in het tegenachtige nl komt!

    We gaan je vast weer snel zien op t werk!
    Xxx simone

  9. Hee An,

    Ik heb weer genoten van je verhalen. Het slapen in een hangmatje zo aan zee lijkt mij echt heel bijzonder….prachtige foto’s ook. geniet van de laatste periode en sterkte bij het afscheid nemen.

    lieve groet,
    bertha

  10. Lydia Lammers

    Bedankt voor je ‘wisselvallige’ verhaal lieve Ann.
    Het is goed om te weten wat jou en veel andere mensen daar bezighoudt zo richting de afvaart. Fijn dat je alles ‘tot het einde’ meemaakt.
    Geniet nog van je laatste periode in Guinee, de mensen, het strand, de zon, de cultuur, ALLES! Ik kijk er naar uit je weer te zien.
    Liefs

  11. Gerard de Groot

    Geniet van de laatste dagen in Conackry. We zullen je spannende en enerverende verhalen gaan missen. Wij zijn ook aan het aftellen.
    We wensen je een goede vaart en tot ziens in Las Palmas.

    Pa en Ma

Geef een ractie op Conny Reactie annuleren