Andere werkervaring, patiënten, nachtje weg, oranje boven, scholen

geplaatst in: Africa Mercy | 12

Tsjonge zeg, deze week moet ik iets verder lopen naar mijn werk. In plaats van gewoon op de 3everdieping waar mijn cabin ook is, moet ik eerst naar dek 5 en dan buiten weer naar beneden om naar de tent te gaan. Deze week ben ik namelijk geplaatst bij de Outpatiënts. Daar komen de patiënten terug voor controle (in NL zou je het de polikliniek noemen). Leuk hoor, hechtingen verwijderen, wondzorg. Leuk om de patiënten weer terug te zien die op mijn afdeling hebben gelegen. Onze afdeling word nu weer wat rustiger. Alle plastische operaties zijn geweest. De mensen liggen er vooral nog voor wondzorg. Bij de andere 2 afdelingen word nog wel volop geopereerd. Er zijn 2 algemene chirurgen die vergrootte schildklier operaties doen en de max fax chirurg is er voor de operaties in het gezicht en de hazenlip operaties. Wij krijgen nu de overflow van deze afdelingen. Ook wel weer afwisselend. Ik wil graag nog even wat patiënten van de afgelopen weken aan jullie voorstellen. En niet alleen waarom ze hier zijn maar ook wat er aan vooraf is gegaan. Dat is vaak nog ingrijpender dan hoe de mensen eruit zien.

Djami

Djami
Een vrouw van rond de 40 jaar, was getrouwd en ze hadden 6 kinderen. Haar man stierf 2 jaar voordat ze het ongeluk kreeg. Door een epileptische aanval tijdens het koken van een pan soep is haar gezicht ernstig verbrand. Het koken gebeurde op de Afrikaanse manier. Gewoon buiten op een laag vuurtje. Haar broer had er voor gezorgd dat ze in Conakry kwam wat een 3 uur durende rit was. Terwijl zij daar geholpen werd heeft hij haar kinderen bij andere mensen ondergebracht. Niet verwachtend dat Djami daar nog voor zou kunnen zorgen. Toen Djami na enkele weken terugkwam ontdekte ze dit. Haar broer en dorpsgenoten geloofden dat er een vloek op haar rust en ze kreeg haar kinderen niet terug. Ze kreeg weinig. Alleen een hoekje in het huis van haar broer. Voor eten en drinken moest ze zelf zorgen. Ze werd een bedelaarster. Zo kreeg ze ook op straat te horen dat Mercy Ships in het land was en werd ze in contact gebracht. Haar huid van haar gezicht staat strak gespannen door de brandwonden en daardoor konden haar ogen niet meer dicht. En haar kin gedeeltelijk vast aan haar nek waardoor ze haar hoofd moeilijk kon bewegen. Tijdens de operatie hebben ze haar kin losgemaakt van haar nek en huid bij haar oogleden geplaatst zodat ze haar ogen weer kan sluiten en verdere schade voorkomen kan worden. Door alles wat ze heeft meegemaakt is ze snel achterdochtig en schreeuwt ze regelmatig tegen de andere patiënten.

Tene

Tene
Als kind verbrand door olielamp. Door de verbranding zat de huid van haar kin vastgegroeid aan haar borst waardoor ook deel van haar gebit naar buiten werd getrokken. En haar rechterhand was verbrand. Ze is moeder van 3 kinderen. Bijzonder is dat deze vrouw niet is verstoten maar bijgestaan word door haar dorp. Haar man is enkele maanden geleden overleden en nu moet zij het geld binnen halen. Mensen lieten haar moeilijk naar Mercy Ships gaan bang om haar te verliezen. Maar zelf wilde ze heel graag. Het is een hele lieve patiënt die echt alles ervoor over heeft om zelf voor haar gezin te kunnen zorgen. Ze hoopt naaister te worden om kleding te kunnen maken voor anderen.

Morla

Morla
Morla is een man van ongeveer 40 jaar. Een patiënt uit Sierra Leone en daar tijdens de oorlog ernstige gezichtsbeschadiging opgelopen. Mensen hadden o.a. een hangslot door zijn neus, gehemelte en lip gedaan. Hij is al eerder geopereerd op de Africa Mercy. Begin van deze outreach in september was hij ook bij ons in Guinee en nu waren de vervolg operaties. Ze hebben het gat in zijn gehemelte gesloten en een nieuwe neus gemaakt. Het is een hele vriendelijke, rustige man en omdat hij uit Sierra Leone komt spreekt hij een beetje Engels.

Alpha
Jongen van elf jaar met grote gezwellen in nek en rug. Zijn operatie was uitgesteld omdat de CT-scan niet duidelijk aangaf tot hoe ver de tumor bij zijn longen zou gaan. Na een extra overleg met verschillende artsen werd er toch besloten om te opereren. De vader van deze jongen was ook aan boord en had het erg moeilijk. Hij heeft een dochter gehad die ook grote gezwellen had, door een blanke arts is geopereerd en de operatie niet had overleefd. Gelukkig is de operatie goed gegaan en hebben ze alles wegkunnen halen. Het was allemaal goedaardig weefsel.

Coyah
Hoe leuk en gezellig het ook aan boord is en ik geniet van het werken. Heb ik afgelopen weekend ook genoten om weer even een nachtje niet aan boord te zijn! Met een groepje van 7 zijn we naar Coyah gegaan. Het is een plaatsje ongeveer 50km hiervandaan waar een vakantiepark is wat word beheerd door een Nederlandse vrouw. We hebben onderweg nog ergens matrassen bij een weeshuis gebracht. Super blij dat ze daar waren. De kinderen waren bijna aan het vechten wie de matrassen mochten aannemen vanaf de auto. We kregen hun varkensfokkerij te zien met 80 varkens. De slaapzalen en leefruimte van het weeshuis gezien. De kinderen deden nog een dansje voor ons en we willen proberen om nog meer spullen voor dit weeshuis te brengen in de komende weken. In Coyah een heerlijke tijd gehad. Eerst even wat gedronken en de huisjes bekeken. Het park ligt aan een riviertje die nu erg klein is maar nog steeds wel een beetje stroomt. Verkoeling gezocht in en rond het water. Om 15u nam een gids ons mee naar een echt Afrikaans dorpje. Eerst achterin de laadklep van de auto naar het dorpje en toen een wandeltocht van ongeveer 2 uur. Isabella (meisje van 6jaar) was ook mee en zij zag een kindje met een hazenlip. Wij waren er allemaal al voorbij gelopen dus werden we teruggeroepen want er is nog steeds plaats in het operatieprogramma voor kinderen met een hazenlip. Foto van het kindje genomen en informatie opgeschreven. We hebben een kijkje genomen bij de timmerman, stenen bakkers, automonteurs, en het Afrikaanse leven. Vriendelijke mensen die buiten gezellig zitten te koken, je mango’s geven, gedag zeggen of kinderen die je respectvol ‘Forté’ (blanke) noemen en verlegen zwaaien of stoer een hand komen geven. ’s Avonds heerlijk gegeten en buiten gezeten op het park. ‘s Morgens vroeg uit bed gegaan om een berg te gaan beklimmen. Naar de top natuurlijk. Samen met Wilco en Scott, de anderen hadden geen zin. Het was een zware tocht dwars door alles heen. Eenmaal boven aangekomen na 2,5 uur was ik heel wat schrammen en scheuren rijker! Het was wel de moeite waard. De lucht was helaas niet heel erg helder. En dan vind je boven natuurlijk een mooi pad die je in 40 minuten naar beneden brengt! Totaal waren we 3,5 uur weggeweest. En hadden we ondertussen wel trek in een ontbijt wat een brunch werd. Nog lekker een paar uur gerelaxt op het park en rond half 5 vertrokken we weer richting schip.

 

met de heerlijke verse taart

Koninginnedag
Maandag en dinsdag was ik ook nog vrij. Dinsdag hadden we aangevraagd i.v.m. Koninginnedag/kroningsdag. Maandag uitgeslapen, was gedaan, naar de stad geweest om wat inkopen te doen voor Koninginnedag en zijn we begonnen met bakken voor dinsdag. Maandagavond mochten we in de grote keuken aan de slag. We maakten oranje cakejes voor bij het ontbijt voor alle crew. Wat een werk, maar wel gezellig met elkaar. En de NLse versiering mocht aan boord natuurlijk niet ontbreken. De gangway, diningroom en het café waren versierd. Dinsdag was dan dé dag! Een dag waarop je als NLers elkaar zeker opzoekt. Omdat het 2 uur tijdsverschil is met NL begon de dag al om 8uur. We hadden in NL iemand bereid gevonden om met een Iphone voor de TV te gaan zitten en zo konden wij via een hele constructie meekijken. Iphone van een crewmember geleend die locaal internet heeft, via facetime contact met persoon in NL, Iphone aangesloten op laptop en laptop aangesloten op TV. Maar het werkte en dat was het belangrijkste!  Iedereen had oranje of rood/wit/blauw aan. En niet alleen de NLers, zelfs andere crewmembers deden met ons mee. Erg leuk. Na het eerste officiële gedeelte gezellig met elkaar koffiegedronken met een heerlijke, verse taart. Het tweede officiële gedeelte was hier precies tijdens lunchtijd dus daarna hebben we met een groep meiden in de keuken snel een lekkere lunch gemaakt. Toen in ons Hollandse hoekje (er lagen NLse tijdschriften zoals Royalty, NLse spelletjes) gewoon lekker gezeten, liedjes gezongen, spelletjes gespeelt. Tegen etenstijd waren er mensen Hollands gaan koken: Hutspot met echte Unox rookworst! Normaal is dinsdagavond Afrikaans eten aan boord. Nou ik waardeer die Hollandse pot wel hoor. Terwijl we dat aten keken naar de vaartocht van de Koning, Koningin en de prinsesjes. Het was een geslaagde dag! Een Koninginnedag om nooit te vergeten, op naar Koningsdag!

Scholen van dayworkers
Marcus en Elizabeth zijn vertalers bij mij op de afdeling. Naast hun werk bij Mercy Ships zijn ze ook nog mede-eigenaar van een school. Allebei een andere school. Ik had via, via dozen opgestuurd gekregen met spullen om uit te delen. Een paar dozen aan Mercy Ships gegeven en een paar dozen gesorteerd voor de scholen. Bij Marcus school vooral pennen, potloden en schriftjes gegeven en bij Elizabeths school bij de kleuters knuffels uitgedeeld. Marcus school is erg klein. Totaal 6 klaslokalen, muren die niet tot het plafond lopen en daarom is het erg gehorig. Terwijl wij langs de lokalen liepen, stonden de kinderen op en werden we netjes begroet. Elizabeth haar school is duidelijk groter. En in een andere wijk. Een mooi hek om de school, een schoolplein. Gescheiden klaslokalen, een groot hoofdgebouw met heel veel klassen. In alle klassen hebben we een kijkje genomen en werden we ook meestal weer netjes begroet. In één klas mochten we in de schoolbanken erbij gaan zitten. Wat een pret hadden de kinderen zeg! Het werd een beetje chaos. Iedereen wilde met ons op de foto. Toen we de hele school hadden gezien, hebben we nog even kennisgemaakt met de directeur en zijn we teruggegaan naar de kleuters. Eerst het liedje ‘hoofd, schouders, knieën, teen’ aangeleerd. En daarna de knuffels uitgedeeld. Wat een blije kindergezichtjes.

knuffels uitgedeeld

Nou mensen dat was het weer even over de afgelopen weken hier in Conakry, Guinee. Bedankt weer voor alle berichten de afgelopen weken. Via post, email, WhatsApp, website, facebook enz. Ik moet jullie mededelen dat alle post wat voor 10 mei het kantoor in Rotterdam bereikt nog bij mij komt voordat ik in NL ben. Na 10 mei word er geen post meer doorgestuurd naar Guinee. Vanavond werd verteld nog 31 dagen voordat we gaan varen! Komende weken gaan er veel collega’s weg. Dat word afscheid nemen en verder aftellen. We komen er niet onderuit. Eerste afspraken met mensen in NL zijn sinds vandaag ook gemaakt! Ondanks dat blijf ik echt nog wel genieten. Zaterdag staat hiken op een eiland op het programma. Volgende week de hele week avonddiensten dus kijken of ik in de ochtenden iets kan doen. Tot de volgende keer! 

 

 

12 Antwoorden

  1. Ha Anneke, ik ben er nog eens voor gaan zitten om je verhalen te lezen, leest als een goedgeschreven roman, bijzondere verhalen, bijzondere belevenissen, bijzondere mensen…en wat een goed werk doe je daar, heel bijzonder!!
    En nu langzaam ‘wennen’ aan het afscheid…en terug naar Nl…maar nog even genieten daar!

  2. Ha Anneke,

    Het moet voor de mensen met zulke verwondingen toch heel bijzonder zijn als ze geholpen kunnen worden op M.S.! Wat een leed is er inderdaad vaak aan vooraf gegaan. Het verstoten worden is inderdaad nog erger als de verwondingen zelf! Een hele taak om zo iemand te helpen!
    Je verhalen lees ik altijd in een adem uit. Hopelijk zijn je benen al weer wat hersteld van de barre tocht. Je bent toch echt een dappere dame zeg, om zulke dingen te ondernemen!
    We kijken naar je uit!

    Groet,
    Dick en Aline nieuwland

  3. Hoi Anneke,

    Wat een mooi verhaal over je avonturen in het verre Africa ik geniet er elke keer weer van, de liefde voor de mensen en je werk lees je door het hele verhaal heen, je hebt echt talent voor het schrijven.
    Nog hele fijne weken en tot ziens op B2

    Dikke kus van Wil

  4. Ha Ann,

    Mooie verhalen weer! Ik ben benieuwd hoe die mensen eruit zien na die operatie (s)

    Inmiddels heb je al wel heel veel gezien en gedaan. En gaat het aftellen denk ik steeds sneller…

    Geniet er nog even van!

  5. Ann, je benen!!!;) Haha wat een souvenier hee;) Wel super sportief dat je dat gedaan hebt! Girlpower:)

    Meid wat een indrukwekkend verhaal weer. Vooral die mensen waarvan je foto’s gepost hebt. Mooi werk wat jullie daar doen zeg!

    Succes met je avonddiensten en nog even……en dan ben je dr weer!! 🙂

    xxxxx

  6. Hai Anneke,

    Ik heb weer genoten van je verhalen, maar ook gekeken naar de
    foto’s die erbij zaten van de patienten. Wat doen jullie toch een mooi
    werk om die mensen weer een nieuw leven te geven door hun te opereren. Triest wat mensen elkaar toch aan kunnen doen 🙁

    Geniet van je laatste weken, ook al zal het best wel moeilijk zijn door
    het afscheid nemen van allerlei mensen waar je mee samen hebt gewerkt.

    Groetjes Maddy

  7. tante Corrie

    beste Anneke,
    Wat maak jij daar veel mee. Fijne momenten,dankbare mensen en ook nog ontspanning voor je zelf zodat je het al wat kan verkennen. Heerlijk dat je het zo naar je zin hebt en je werk met vreugde mag doen. Nog een goede tijd aan boord en sterkte afscheid nemen van veel collegas en tot slot een goede vaart gewenst.
    Hartelijke groeten van ome Aart en tante Corrie

  8. Hey! Super dat je alles kon volgen. Konden jullie het niet via YouTube kijken? Zo hebben wij het gekeken. Jullie hebben er in ieder geval een leuk feestje van gemaakt.

    Liefs!

  9. Wouw An…..wat een verhaal!Ik zit het echt ademloos te lezen!

    Wat is het geweldig dat jullie die mensen door operaties zo kunnen helpen joh!
    Jij maakt idd heel veel mee!Echt ook iets voor jou om die berg te beklimmen….sportief en fanatiek…..

    An geniet van je laatste weken……we verwachten je;-)

    Liefs Conny

  10. Hee An,

    Weer een heel indrukwekkend verhaal zeg!
    Geniet van je laatste weekjes daar en ik hoop je weer te zien als je terug bent.

    lieve groet,Bertha

  11. Hallo Anneke
    Wat een verhaal weer zeg, dat je allemaal kan onthouden wat je gedaan hebt?? Ik heb het idee dat jij in 1 week meer meemaakt dan ik in een heel jaar. Afgelopen week nog met Elizabeth gesproken net voordat ze weer terug ging naar boord. Geniet van je laatste weken, wij gaan 17 dagen naar Israël en Jordanië en daarna hopen wij elkaar weer te zien.
    gr . Jan, Rijnie, Frank en …… (is nog geheim)

Geef een ractie op (ome) Jan Reactie annuleren