Geduld wordt op de proef gesteld

geplaatst in: Africa Mercy | 9

Mon ami, mon ami! Ça va? *mijn vriend, mijn vriend! Alles goed?*
Altijd leuk om zo op de afdeling begroet te worden. Momenteel is de helft van de A afdeling bezet met plastische patiënten. Omdat deze wat langer op de afdeling blijven leer je ze wat beter kennen en zij ook jou. Het houdt ook in geduld hebben voor deze patiënten en hun verzorger. (tot 18 jaar is er altijd een verzorger bij een patiënt aanwezig, vaak een vader of moeder). Drie weken wachten in het ziekenhuis is best lang. De eerste week is nog leuk, is alles nieuw maar na een tijdje lijkt de verveling toe te slaan. Voor ons een uitdaging om activiteiten te verzinnen en dat is vooral voor de puberleeftijd erg lastig.
Verder zijn de struma patiënten inmiddels allemaal naar huis en zijn er afgelopen weekend weer 2 algemeen chirurgen aangekomen. Komende weken zullen er op de A afdeling weer veel patiënten komen om behandeld te worden aan een liesbreuk of lipoom.

Hieronder een verhaal van een plastisch patiëntje:

N’nagbe

N’nagbe is 3 jaar oud en als paar maanden oude baby in hete olie gevallen met haar linkerarm. Ze kreeg toen wondzorg maar er was niet meer geld beschikbaar voor verdere behandeling. Het resultaat hiervan was dat het vel van haar bovenarm aan haar rechterzij vastgegroeid was als litteken. Littekenweefsel groeit niet mee en daardoor was ze beperkt in haar bewegingen en dat zou alleen maar erger worden bij het ouder worden. Tijdens de operatie hebben ze huid van haar bovenbeen gehaald en getransplanteerd. Deze transplantatie heeft tijd nodig om te hechten. Pas na 2 tot 3 weken mocht voor het eerst het verband eraf. Tot die tijd zat haar arm in een 90  ̊ spalk zodat ze deze niet kon bewegen om de transplantatie echt de rust te geven en deze tijd blijven ze ook op de afdeling. (zie foto voor voorbeeld van een kind met spalk)
Hoe langer ze op de afdeling was hoe meer ze zich thuis ging voelen. Wat we terugzagen in haar gedrag. Ze pakte alles wat ze pakken kon, was in staat om te bijten, rende door de gangen en liep zelfs naar het lab en de kantoren. Als ze haar zin niet kreeg kon ze krijsen. Maar ze kon ook erg lief zijn, vroeg om een knuffel, wilde op schoot zitten en viel dan bij je in slaap.

De huidtransplantatie was goed aangeslagen en afgelopen weekend is ze naar het Hope Centrum gegaan om toch nog een beetje in de buurt te zijn voor de vervolgafspraken. 

Vrije tijd en shiplife
De weken vliegen hier voorbij. Daardoor moesten jullie ook weer even geduld hebben voor deze blog. Vorige week had ik nachtdiensten op de D afdeling: met de aangezichtsoperaties. Daartussen door doe ik eigenlijk niet veel meer dan wakker worden in het zwembad en gezelligheid in midships met spelletjes of gewoon kletsen. Vorig weekend zaterdag hadden we met een groepje veel gebakken en voor zondagmiddag een high-tea georganiseerd voor vooral NL-ers. Dat was erg gezellig.
Als er iemand naar huis gaat proberen we vaak wel even iets te doen: een ijsje halen of uit eten.
Af en toe ga ik naar de markt waar ik me blijf verbazen. Zoals hier bijvoorbeeld vlees werd vervoerd.

Afgelopen vrijdag weer naar één van de eilanden geweest op een vrije middag. Samen met Eline wilden we de ferry van 14u nemen en dan om 17.30 weer terug met de ferry. Dit keer werd ons geduld op de proef gesteld. We waren ruim op tijd bij de ferry omdat deze ook zomaar eerder kan vertrekken. Rond half 3 gingen de motoren aan en uiteindelijk vertrokken we pas 14.50u! Dus we hadden maar 2uurtjes op het eiland. Toch een mooie wandeling kunnen maken naar een meertje. Even het schip af en de stad uit.

Het watertekort is opgelost maar krijgen we nog steeds aangeleverd door tankwagens. En de kapitein zei van de week dat elke watertank die naar ons gaat niet naar de Afrikaanse bevolking kan. Dus dat we bewust met water om moeten blijven gaan. Zeker nu het droogseizoen al een tijdje is. In mei word de eerste regen pas weer verwacht.

Komend weekend is het een lang weekend aan boord. Ééns in de 2 maanden is dat hier. Dan is het vrijdag al weekend voor de meeste banen aan boord. Uitzondering hierbij zijn de dienstwerkers zoals verpleegkundigen, keuken en alle bereikbaarheidsdiensten. Ook ik heb dit weekend vrij gekregen en met een klein groepje zijn we van plan naar Kindia te gaan. Een stad ongeveer 4u rijden bij Conakry vandaan maar veel uitgestrekter en met veel natuur. We slapen bij een NL-se vrouw thuis. Volgende keer zal ik jullie meer hierover vertellen.

Straks verhuis ik weer terug naar mijn 6-persoonshut. Ik heb genoten van een paar weken wat meer ruimte, rust en gezelligheid.

Geniet van het NLse voorjaarsweer en tot de volgende keer!

 

9 Antwoorden

  1. peet peeters

    ik ben peet help je vader en ome kees met het verzorgen van het vlees voor de klanten vindt het prachtig wat jij daar doet wat betreft dat vlees daar kom al jaren in marrokko is daar hetzelfde als waar jij bent voor straks wel thuis en nog een fijne tijd daar gr peet

  2. Hoi Anneke,
    Ik heb net al je blogs van deze reis in een adem gelezen!
    Wat maak je veel mee en hoe waardevol is je inzet daar! Prachtig hoe je ons een kijkje in je leven aan boord geeft. En ons laat mee genieten van de omgeving!
    Anneke, nog een hele mooie tijd in Afrika!
    Ik mis je wel in het zh hoor!!

  3. Wat is het toch geweldig wat je allemaal meemaakt daar, ze zullen daar in ieder geval geen probleem hebben met te veel aan plastic verpakkingsmateriaal!!!!
    Groetjes en tot horens weer

  4. Mooi verhaal weer Anneke en ik zie weer overeenkomsten want over een paar uurtjes zijn ook wij de A afdeling 💚💛

  5. Ha Ann,

    Ik zat inderdaad alweer te wachten op deze blog😬. Bizar dat ze zulke huidtransplantaties zo snel kunnen uitvoeren! Goed om te zien wat jullie al allemaal hebben kunnen doen.

    Ik zou als ik uit eten ga wel het gevoel hebben van waar komt het vlees vandaan wat op mn bord ligt.

  6. Laura Selier-Wolters

    Zo wat een verhaal weer zeg en ja zo wordt je ook met je neus op de feiten gedrukt wat het water betreft hier besef je vaak niet wat een rijkdom het is om de kraan maar open te draaien en het water stroomt eruit. Mooie foto’s ook weer zeg goed werk toch zo voor de mensen daar en ja je weet het idd qua vlees pfff nou bedankt weer voor je verhaal…en tot de volgende keer 😇😉

  7. Hoi Anneke….leuk om weer je ervaringen te lezen. En dat vlees…dan weet je toch ook niet wat je ziet zeg! Geniet van je lange weekend wat er aankomt en we kijken uit naar je volgende verslag.

    Liefs,
    Hanneke Ottervanger

  8. Eeeh ja!! Ik schreef blije mensen en kinderen…. niet zo handig!
    Lees maar: blije volwassenen en blije kinderen. ☺️

  9. Er zijn weer flink wat grote operaties uitgevoerd. Mooi! Ik denk dat er weer veel blije mensen en kinderen waren! Ook al zij de kids natuurlijk niet altijd in hun hum!
    En dat vlees!!! Dat kan toch echt niet Ann! Ach! Misschien zijn wel wel veel te pietluttig!
    Een fijn lang weekend hoor! Geniet ervan!

Laat een reactie achter