4 weken na vertrek/aankomst

geplaatst in: Nederland | 3

Een laatste blog schrijven…waarom stel ik dat toch telkens uit?

Wat moet ik vertellen? Ik heb afscheid genomen, ben veilig thuis gekomen en heb m’n vertrouwde leventje weer opgepakt.
Ja zoiets moet het zijn, is wat de volgers verwachten en ga ik dan ook maar doen. Even kijken waar ik was gebleven? M’n laatste week aan boord was net ingegaan en ik werkte een dagdienst in de tent om de poliklinische patiënten te zien. Dat was een afwisselende dag. Ik zag onder andere patiënten welke ik verpleegd had op de afdeling en één daarvan mocht ik definitief naar huis sturen. Hij had een gezwel op zijn hoofd laten weg halen en de vorige afspraak waren de hechtingen verwijderd maar week de wond nog wat. Nu zag alles er goed uit en hoefde hij niet meer terug te komen. Hoeveel keer hij bedankt heeft weet ik niet meer maar het was heel veel.

Die dinsdag werd ik voor één dienst op de D-afdeling geplaatst. Ik had hier eigenlijk niet zoveel zin in. Ik wilde die laatste diensten gewoon op mijn eigen vertrouwde A-afdeling werken. Maar ja…ik kom om te helpen waar nodig dus ook deze dienst. De nachtdienst droeg mijn patiënten aan me over bij het bed. Één daarvan was M’Mah een 24 jarige jonge vrouw. De dag ervoor was ze geopereerd aan een terugkerende neurofibroma (gezwel die groeit vanuit een zenuw), 6 jaar geleden was ze hieraan ook geopereerd aan boord van de Africa Mercy. Ik keek naar haar of ik haar misschien herkende, maar haar hele hoofd zat in het verband gewikkeld dus er was weinig kans van herkenning en ze sliep nog. Toen ze wakker werd stond ik bij haar bed, ze keek me aan met een glimlach en zei: Annika? (is makkelijker uit te spreken dan Anneke) Ik was blij verrast en haalde direct een vertaler erbij. Deze zei: ze herkent je van de vorige keer dat ze aan boord was geopereerd. Hoe bijzonder is dat? Deze patiënten zien zoveel blanke zusters en ik denk er vaak niet bij na hoe groot de impact is van wie ik als verpleegkundige ben voor mijn patiënten. Maar na 6 jaar herkende M’Mah mij en wist zelfs nog mijn naam. Hier vind je tussen de foto’s een foto van M’Mah en mij van 6 jaar geleden. Daar waar je 17 boven mijn hoofd ziet.
Later bedacht ik me dat als ik gewoon op m’n vertrouwde A-afdeling had gewerkt dit moment had gemist.

De laatste twee dagen werkte ik wel op mijn eigen afdeling en was het druk en kon ik de teamleidster ondersteunen tijdens de artsenronde. De vrije tijd werd gevuld met inpakken, spelletjes spelen, ergens wat drinken, community meeting. Vrijdagochtend zijn we met een groep naar de ‘celebration of sight’ geweest. Dit is een feestje die de patiënten krijgen na hun oogoperatie. Deze vrijdag was het voor de kinderen die wij op de afdeling verpleegd hebben. Mooi om hen met hun ouders weer terug te zien. Ze kregen allemaal één voor één een rugtas gevuld met praktische dingen en wat speelgoed.
Op de terugweg zijn we ergens gaan lunchen bij een hotel. Super mooie locatie en heerlijk eten! Het plan was dat dit mijn laatste maaltijd in Guinea zou zijn, maar ze hadden al tijdig aangegeven dat de vlucht 2,5u vertraagd was en daardoor kon ik nog avondeten aan boord en omdat er daarna nog tijd over was zijn we met een grote groep nog een laatste ijsje gaan halen bij ons favoriete ijstentje. Daarna was het echt tijd om te vertrekken. Ik werd weggebracht door Martine. Tassen moesten open en de inhoud werd vluchtig gecontroleerd. Daarna was het wachten op boarden, vliegen, tussenlanding in Mauritanië en door naar Parijs. Hier overgestapt op de Thalys naar Brussel en daar stond mijn vader met op te wachten om me naar Krimpen te brengen.

De eerste weken zijn zo wisselend, de ene keer ben ik volledig terug in Nederland en op het andere moment denk ik nog veel terug aan boord en de mensen die daar nog werken.
Maar het is fijn om weer in Nederland terug te zijn, familie en vrienden in de buurt, de vrijheid om zelf even ergens heen te gaan, de frisse lucht buiten, op het werk werd er naar me uitgekeken, langer douchen, m’n kleine huisje voelt weer groot en ruim, en meer van dat soort dingen.

Iedereen die meegelezen heeft bedankt dat ik mijn verhalen met jullie mocht delen. Bedankt ook voor al het medeleven in welke vorm dan ook. Ik kreeg zoveel reacties via website, facebook, mail en WhatsApp, mensen die via gebed betrokken waren of financiële ondersteuning hebben geboden! Onmogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken.

 

Van de laatste dagen heb ik eigenlijk weinig foto’s.
Hieronder nog een link naar een uitzending vanuit Nieuw-Zeeland opgenomen tijdens de eerste maanden dat het schip in Guinea lag. Als je het Engels niet kunt volgen kijk dan maar wat er gebeurt. Het geeft een goed beeld van hoe het er op de patiëntenzaal aan toe gaat en hoe het in de stad is.

Ship of Hope, Sunday.

 

3 Antwoorden

  1. Hee Anneke
    Met veel plezier je laatste verhaal gelezen
    Inmiddels ben je weer heerlijk bij ons terug.

    Xbertha

  2. Hoi Anneke,
    Dank je wel dat je de tijd hebt genomen om ook deze laatste verhalen te schrijven. Zo bijzonder dat je weer even een zegen mocht zijn voor M’Mah.
    Veel liefs en Gods zegen toegewenst! Alize

  3. Top dat het weer een succesvolle tijd was! wij zijn blij dat je weer terug bent!

Laat een reactie achter